وقتی هزینه‌های اصلی جنگ را پرداخت کرده بودیم، اما پیش از رسیدن به نتیجه نهایی میدان را ترک کردیم!

مقایسه شرایط ۱۹ فروردین با امروز:

واقعاً کسی الآن وجود دارد که با یک مقایسه ساده همچنان از آتش‌بس دفاع کند و هنوز متوجه نشده باشد که آن آتش‌بس چه هدیه‌ای به ترامپ بود؟

در تمام این چندماه و خصوصاً در شرایط فعلی همان تهدید زیرساختی ترامپ در ۱۹ فروردین، بلکه بدتر، بالای سر ماست. منهای اینکه آن آمریکا و اسرائیلِ تضعیف‌شده در میدان و ذخایر تجهیزات و شکننده در جنگ، امروز تمام آن ضعف‌ها و کمبودها را جبران کرده. طوریکه اگر مثلاً در ۱۹ فروردین با چند ضربه‌ی بیشتر در یک یا ۲ هفته، ماشین جنگیِ کم‌رمق دشمن کاملاً از رمق می‌افتاد، حالا برای از کار انداختن ماشین جنگی آمریکا دوباره باید از نو و از صفر شروع کنیم.

جنگ در ۱۹ فروردین اگر ادامه پیدا می‌کرد شاید ضربه‌ی زیرساختی می‌خوردیم امّا در مقابل، با توجه به تضعیف شدید ماشین جنگی آمریکا ضربه‌ی به مراتب کاری‌تری، هم نسبت به امروز، و هم نسبت به ضربه‌ی زیرساختی آمریکا در همان ایام وارد می‌کردیم. طوریکه هدف اصلی جنگ که همان پشیمان‌سازی آمریکا از جنگ رمضان و هرگونه جنگ در آینده بود به خوبی رقم می‌خورد.

جنگ را دقیقاً در همان نقطه‌ای که می‌توانست به پشیمان‌سازی آمریکا و بازدارندگی کامل منجر شود متوقف کردیم. نَه هیچ دستاوردی از توافق داشتیم. و نَه سایه جنگ را از کشور دور کردیم. و حالا هرشب باید منتظر باشیم که آمریکا و اسرائیل کِی به کشور ما حمله می‌کنند.

کاش کسانی که آن ایام می‌گفتند «هرجنگی با مذاکره تموم میشه دیگه» الآن پاسخگوی این وضعیتی که تهدیدی به مراتب شدیدتر نسبت به تهدید ۱۹ فروردین بالای سر ایران است باشند.


ما هزینه‌های اصلی خودمان را داده بودیم. و در شُرف دریافت نتیجه‌های اصلی خود بودیم.
در حالیکه دشمن نتیجه‌های اصلی خود را از پیش گرفته بود و تازه داشت به پرداخت هزینه‌های هنگفت و اصلی می‌رسید‌.

با آتش‌بس چه کردیم؟
هزینه‌های اصلی را دادیم. بدون نتیجه‌‌گیری اصلی‌.
مانع تحمّل هزینه‌های هنگفت و اصلی بر دشمن شدیم. با هزینه‌هایی که بر ما وارد کرده بود.

بازی فوتبالی را که تا دقیقه ۸۰ پیروز میدان بودیم و فقط ۱۰ دقیقه باید تحمل می‌کردیم تا نتیجه‌ی نهایی را بگیریم STOP زدیم و ناتمام رها کردیم و حالا باید دوباره از صفر شروع کنیم به گل زدن و گل نخوردن!