وقتی مردم و حافظان امنیت هدف تروریست‌ها هستند، چرا موضعی صریح دیده نمی‌شود؟

در حالی که مناطقی از جنوب‌شرق کشور با چالش‌های امنیتی ناشی از اقدامات گروهک‌های تروریستی و تجزیه‌طلب روبه‌رو هستند، سکوت مولوی عبدالحمید در قبال این اقدامات، در کنار تداوم مواضع انتقادی او علیه نیروهای امنیتی و انتظامی، پرسش‌های جدی درباره رویکرد وی نسبت به ناامنی‌های استان ایجاد کرده است.

نکته قابل تأمل آن است که در شرایطی که گروهک‌های تروریستی با اقدامات خشونت‌آمیز خود، مردم و حافظان امنیت را هدف قرار می‌دهند، انتظار می‌رود چهره‌های اثرگذار استان، بدون ابهام، این اقدامات را محکوم کنند.

در چنین فضایی، سکوت در برابر تروریسم صرفاً فقدان یک موضع‌گیری نیست؛ این سکوت می‌تواند به عادی‌سازی تهدیدهای امنیتی و تقویت فضای روانی مورد نیاز تروریست‌ها منجر شود.

از سوی دیگر، هم‌پوشانی برخی مواضع با روایت‌های رسانه‌های وابسته به گروهک‌های تجزیه‌طلب و تروریستی شرق کشور، ضرورت شفاف‌سازی درباره مرز میان انتقاد و بازتاب روایت‌های این رسانه‌ها را دوچندان می‌کند.

پرسش اساسی از عبدالحمید این است که چرا در برابر اقدامات تروریستی که مردم و حافظان امنیت را هدف قرار می‌دهند، موضعی صریح و قاطع دیده نمی‌شود؟ آیا محکومیت بی‌قید و شرط تروریسم و اعلام موضع روشن در برابر گروهک‌های تهدیدکننده امنیت استان، بخشی از مسئولیت اجتماعی و اخلاقی چهره‌های اثرگذار نیست؟ 

در شرایطی که تروریست‌ها علاوه بر خشونت میدانی، به دنبال ایجاد ترس، ناامیدی و تزلزل در احساس امنیت جامعه‌اند، سکوت در برابر اقدامات آنان چه پیامد روانی و اجتماعی‌ای به دنبال دارد؟