دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط خبرگزاری بیداری ملت در وب سایت منتشر خواهد شدپیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد
مذاکره در سیاست خارجی صرفاً به‌معنای نشستن دو طرف پشت یک میز نیست؛ مذاکره زمانی معنا پیدا می‌کند که هر طرف با اتکا به ظرفیت‌ها و اهرم‌های خود، برای گرفتن امتیاز متقابل وارد میدان شود.
با این حال، بخشی از جریان اصلاح‌طلب در مواجهه با موضوع مذاکره با آمریکا، مسیری متفاوت را دنبال می‌کند؛ مسیری که به‌جای تقویت موضع ایران در میز مذاکره، بیشتر بر اثرگذاری بر افکار عمومی داخلی متمرکز است.
ایران را ناگزیر از مذاکره نشان می‌دهند
نخستین مؤلفهٔ این رویکرد، ارائهٔ تصویری از ایران به‌عنوان کشوری است که چاره‌ای جز مذاکره ندارد.
در این چارچوب، مذاکره نه یک ابزار برای تأمین منافع ملی، بلکه به یک ضرورت فوری و اجتناب‌ناپذیر تبدیل می‌شود.
این ادبیات، یک پیام مهم نیز به طرف مقابل منتقل می‌کند؛ ایران تحت فشار قرار دارد و برای خروج از شرایط موجود به توافق نیازمند است.
سیاه‌نمایی و ساختن فوریت کاذب
دومین مسئله، پیوندزدن مذاکرهٔ فوری با آینده کشور است؛ به این معنا که اگر مذاکره سریع انجام نشود، شرایط اقتصادی و سیاسی کشور وخیم‌تر خواهد شد.
کپی
