از «فیلم‌های اروتیک» و ادعای آزادی‌خواهی تا سکوت در برابر جنایات غزه؛ انتقاد تند از بخشی از سینمای ایران

نمیخواهم توهین کنم اما توصیف دقیقتر از این برای این پدیده مجزا پیدا نکردم:فضای هنری و سینمای ایران پر است از انگل‌های هنری 

نه عقل دارند نه شعور انسانی نه فطرت الهی  نه احساس درد 

فقط میخوردند و تکثیر میشوند 

لجن ترین فیلم‌های اوروتیک را داخل دیالوگ‌ها و صحنه‌ها میسازند ولی هنوز دم از آزادی نداشته میزنند!! متاسفانه باید بگویم سینمای ایران شهرت پیدا کرده به سینمای دیالوگ‌های اوروتیک ! کار به جایی رسیده که دیگر با خانواده نمیشود فیلم ایرانی را دید ؛

 بعد این انگل‌های هنری چون عقل و فطرت ندارند هنوز از تحولات جهانی هم خبر ندارند!! همانجایی که این انگل‌های هنری به طور تیمی در حال تطهیر چهره اسراییل و قاتلان کودکان غزه و میناب بودند؛  یکم ان طرف تر تماشاگرانِ جشنواره ونیز، ۲۵ دقیقه ایستاده به احترام دو مستندساز دست زدند که مستند جنایات ارتش اسراییل در حق مردم بی گناه غزه را ساخته بودند!

((دقت کنید انگل اینجا فحش نیست یک کنایه و استعاره سیاسی برای این حد از بی دردی یک هنرمند نسبت به درد مردمش ؛ کودکان میناب ، کودکان پروانه ای ... هست. بالاخره باید یه جایی یه دردی به اینااا وارد میشد دیگه ...مگر اینقدر بی دردی میشه.

سابقا انگل برای نقد طبقه‌ای به کار می‌رفت که از دسترنج دیگران می‌خورد ولی به درد آنها اهمیت نمیداد ..اینا هم از توجه مردم بزرگ میشن درد مردم رو ندارن))

نویسنده:عالیه سادات