"در هر نماز، مرحله‌ای از قلع‌وقمع افکار دنیوی؛ نسخه‌ای برای آزادی دل"

در حال نماز که فکر افراد معمولا جاهای دیگه هست اون جاها همون دنیای اون فرده!

اگر اون جاها رو بنویسه، نسخه اش همون نمازه.

این نماز، حتی نماز آدم حواس پرت اثری که داره ، دوای دردش رو توش نوشته

که این اگه فرد برداره بنویسه مثلا من مالک یوم الدین که می‌گفتم،

 یا یک وقتی رفتم تو مباحثه با آقای فلان،

بعد رفتم مثلا سر اجاره منزل،

این دنیاش همیناست، 

اینا رو بنویسه ، 

اول اینا رو باید علاج کنه فکر نسبت به اینها رو،

 از این ناحیه باید دلش رو آزاد کنه

در نماز بعدی این کار رو بکن،

بعد ممکنه هر باری یه چیزهایی رخ بنماید چون اینا مرحله بعد شما یه عده رو که قلع و قمع کردید بعد یه عده‌ی دیگه میاد

ولی نسخه علاقه به دنیا که راس کل خطیئه هست نسخه علاج اون در نماز دیده میشه