بازی مسئولین در زمین دشمن

در عصر حاضر، جنگ‌ها دیگر تنها با سلاح‌های سخت پیش نمی‌روند؛ بلکه در لایه‌های پنهان کدهای برنامه‌نویسی و الگوریتم‌های هوش مصنوعی جاری هستند. زمانی که زیرساخت‌های ارتباطی یک جامعه از سیستم‌عامل گوشی‌ها گرفته تا پلتفرم‌های اجتماعی در اختیار رقیب باشد، هر پیامی که ارسال می‌شود و هر واکنشی که نشان داده می‌شود، در واقع در «زمین دشمن» اتفاق می‌افتد. این مقاله به تحلیل این موضوع می‌پردازد که چگونه وابستگی تکنولوژیک می‌تواند منجر به کنترل ذهنی و تغییر استراتژیک در مواجهه با دشمن شود.

دسترسی به داده‌ها، کلید سلطه در قرن بیست و یکم است. وقتی مسئولین و مردم از گوشی‌های اندرویدی و اینترنت آمریکایی استفاده می‌کنند، در واقع تمام الگوهای رفتاری، دغدغه‌ها و نقاط ضعف آن‌ها به صورت لحظه‌ای در اختیار مراکز تحلیل داده در ایالات متحده قرار می‌گیرد. این «نفوذ زیرساختی» باعث می‌شود که دشمن پیش از آنکه شما واکنشی نشان دهید، نقاط آسیب‌پذیر شما را شناسایی کرده و مسیر واکنش شما را پیش‌بینی کند. در چنین شرایطی، هیچ ارتباطی «محرمانه» یا «مستقل» نیست.

هوش مصنوعی تنها ابزاری برای تولید متن یا تصویر نیست، بلکه یک ابزار دقیق برای «مدیریت ادراک» است. الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی با تحلیل تاریخچه کاربر، محتوایی را پیش روی او قرار می‌دهند که به مرور زمان، جهان‌بینی او را بازسازی می‌کند. وقتی یک مقام مسئول سال‌ها در فضای مجازی دشمن حضور دارد، ناخودآگاه با قواعد بازی آن‌ها تطبیق می‌یابد. این فرآیند باعث می‌شود که شدت خشم و اراده برای انتقام، جای خود را به «دیالوگ‌های مجازی» و «کل‌کل‌های رسانه‌ای» بدهد. در واقع، هوش مصنوعی می‌تواند سطح تقابل را از «برخورد سخت و انتقامی» به «بازی‌های کلامی» پایین بیاورد تا دشمن در کانون امنیتی خود باقی بماند.

یکی از خطرناک‌ترین پیامدهای حضور در پلتفرم‌های خارجی، «عادی‌سازی» رابطه با دشمن است. وقتی هدف، انتقام از کسی است که دست در خون رهبر یا کودکان یک ملت دارد، هرگونه تعامل در فضای مجازی حتی اگر به ظاهر کنایه‌آمیز یا انتقادی باشد نوعی پذیرش ضمنیِ قواعد بازی دشمن است. استفاده از توئیتر برای پاسخ دادن به ترامپ، در واقع پذیرفتن این واقعیت است که «میدان نبرد، توئیتر است». در حالی که در یک وضعیت ایده‌آل و استراتژیک، پاسخ به جنایاتی چون ترور و کشتار، نباید در قالب یک پست مجازی باشد، بلکه باید در قالب اقداماتی باشد که دشمن را به لرزه اندازد. تبدیل «قاتل» به «طرف مقابل در یک بحث مجازی»، در واقع پیروزی ترامپ و آمریکا در جنگ روانی است.ضرورت بازگشت به استقلال دیجیتالتا زمانی که ابزار ارتباطی ما در اختیار دشمن باشد، تفکر ما نیز در معرض نفوذ است. حضور در شبکه‌های اجتماعی آمریکایی، هرچقدر هم که با هدف «جنگ رسانه‌ای» باشد، در نهایت منجر به این می‌شود که ما در زمین دشمن بازی کنیم و طبق قواعد او پیش برویم. برای اینکه بتوانیم با ذهنیتی مستقل و اراده‌ای سخت در برابر دشمن قرار بگیریم، ابتدا باید زنجیرهای وابستگی تکنولوژیک را پاره کنیم. تنها در صورت داشتن زیرساخت‌های بومی و مستقل است که می‌توان از «توییتربازی» فاصله گرفت و به جای بازی با قاتلان، در مسیر انتقام و بازگرداندن عزت، گام‌های واقعی و سخت برداشت.

نویسنده: حبیب الله زارع‌پور